Przybyło stowarzyszenie dzieci.
Są moimi jedynymi prawdziwymi wrogami.
Wiesz, że doceniam twoją pracę.
Powinnaś być znana.
Nie potrzebuję uznania.
Mam coś lepszego.
Szeptacz to tylko pamiątka.
Wywołuje szczęście za pomocą bezpośredniego dostępu synaptycznego.
- Genialne. - Kurtyna ci to zrobił.
To niepokojące i niebezpieczne.
Mrugnij, jeśli nas słyszysz.
- Daleko jesteśmy za dziećmi? - Nie chcesz wiedzieć.
Prędkość jest teraz najważniejsza.
To palindromy.
Naszym celem jest miasto w Niemczech,
- którego nazwa to palindrom. - Burggrub.
Mogłam się domyślić, że nie grają w piłkę wodną.
Pewnie pracują dla Kurtyny.
Dziś będziemy czuwać na zmianę.
- Teraz ty. - Razem
przechytrzymy każdego.
Konstancja zniknęła.
Mogłem napić się kawy.
Co z tego, że kofeina powoduje palpitacje serca? Co z tego?
Tak się martwiłem, że zasnę, gdy przyjdzie moja kolej,
że nie odpocząłem przed moją zmianą.
Ironia losu.
Gdybym tylko opanował niepokój, nadal by tu była.
- A tak dobrze szło. - Gąbek.
Jeśli ktoś jest winien, to ja. Jestem powodem tej wycieczki.
Gratulacje.
To wasza wina.
Mimo że to Konstancja, musi się bać.
Trzeba to zgłosić na policję. Natychmiast.
Zadzwonimy po gliny i koniec.
Nie mamy dokumentów.
Wsadzą nas na pierwszy statek albo do więzienia.
Co będzie z Konstancją? Z panem Benedictem i Numerem Dwa?
Nie możemy wypaść z gry.
Musimy znaleźć ją sami.
Wiesz, o której zasnąłeś?
Kiedy ostatni raz sprawdzałem zegarek,
była 4.37, więc około 4.39.
Obudziłem się o 6.03.
Więc w czasie tych 86 minut musieli wysiąść na postoju.
Od 4.37 do 6.03.
Żadnych przystanków.
Żadnych oficjalnych przystanków.
Ale pociąg musi zatrzymywać się w nocy na skrzyżowaniach.
To może być każde z tych czterech.
Dobra. Znajdziemy właściwe i będziemy wiedzieli, gdzie zacząć.
- To ponad 50 mil. - Kilometrów, Gąbku.
Musimy myśleć jak Europejczycy.
To 48,2 kilometra. Zaokrągliłem to dla was.
Za daleko na piechotę. Nie ma transportu.
Musimy wziąć się w garść.
Nikt nas nie uratuje.
Właściwie to ktoś może.
S.E.T.L.
Zaplątanie!
Mamy dużo miejsc
- na mecz Arlon Rockets. - Yvette. Zejdź.
Odwiedźcie stoisko.
Eleno.
Eleno?
To farsa. Fatalna praca nóg, brak strategii.
Strategia!
- Telefon do ciebie. - Teraz?
Nie widzisz, że jest mecz?
- Grasz? - Dobra.
Halo.
Witaj, Konstancjo.
TAJNE STOWARZYSZENIE NICHOLASA BENEDICTA
NA PODSTAWIE POWIEŚCI TAJNE STOWARZYSZENIE NICHOLASA BENEDICTA
TRENTONA LEE STEWARTA
Tak?
Dziękuję za pomoc. Do widzenia.
- Udało się? - Tak.
Grupa dzieci zapytała, gdzie mogą wsiąść do pociągu do Burggrub.
Skąd wiadomo, że to nasze dzieci?
Jedna z dziewczynek miała wiadro.
Czerwone wiadro.
Wiemy, dokąd jadą.
Ekspres do Burggrub odjeżdża za 30 minut, bez przystanków.
Dotrzecie tam pierwsi
i spotkacie się z nimi na dworcu.
- A ty? - Jedźcie beze mnie.
Wiemy, gdzie są dzieci.
W przeciwieństwie do pana Benedicta i Numeru Dwa.
Popytałam w sklepach ze sprzętem laboratoryjnym.
Spytałam, czy jakieś osoby prywatne
zamawiają sprzęt do badań neurologicznych.
Okazało się, że tak.
Kurtyna nie jest jedynym nieaktywnym neurologiem.
Może i nie.
Ale sprzedawca mówił, że kupił kilogram Trentonium-99.
Trentonium-99. Brzmi znajomo.
To główny element Szeptacza.
Ktoś go odbudowuje.
Znajdę Szeptacza, to znajdę Kurtynę. Oraz naszych przyjaciół.
Idźcie. Zajmijcie się dziećmi.
Grupa nigdy dobrowolnie się nie rozdziela.
- Robi się to, co trzeba. - Więc bądź ostrożna.
Niestety nie mogę.
Nie podoba ci się?
Sprawdziłam ją.
Ma optymalne proporcje twarzy, więc budzi uczucie przywiązania.
Podoba mi się.
Jest optymalna.
Optymalnie zmieści się w twojej tchawicy.
Śmierć będzie szybka.
Nie ma powodów do wrogości.
Gdzie Kurtyna?
Będę rozmawiała z szefem, nie pachołkiem.
Myślisz, że wciąż pracuję dla Kurtyny?
Publicznie obwinił mnie o Zatrwożenie i zrobił ze mnie przestępczynię.
To sprytne zagranie.
To ja wymyśliłam tę jego technikę szczęścia.
Ale kiedy odmówiłam użycia jej
na ludziach bez testów,
bo skutki mogły być niebezpieczne,
zwolnił mnie, ukradł moje pomysły,
lekkomyślnie je zastosował, a potem skradł moją reputację.
Musisz lepiej dobierać przyjaciół.
Ale jest coś, czego nigdy mi nie odbierze.
- Poczucie humoru? - Moje wynalazki.
Mieszkają tu.
Właśnie w ten sposób zdołałam odbudować najgenialniejszy wynalazek.
Szeptacz.
A co to ma wspólnego ze mną?
To dzieło mojego życia.
Niespotykane osiągnięcie naukowe.
Myślałam, że jest niezniszczalne i było, dla wszystkiego poza twoim umysłem.
Twoim wspaniałym umysłem.
Duchem z młyna.
Tancerzem w ciemności. Znalazłaś wadę.
Wadę, która nie daje mi spać nocami
i której nie mogę odtworzyć.
Po co?
Muszę rozwiązać problem, dlatego potrzebuję twojej pomocy.
Zrób to, co wcześniej. Spowoduj awarię systemu.
Tym razem będę obserwować, jak to robisz.
Nie.
Nie jestem tańczącym misiem. Jem niedźwiedzie.
Wiesz, jaką inną maszynę odbudowałam?
Czyściciela Umysłów.
Całkowicie nowy projekt. Dwa razy potężniejszy.
Koniec z żenującymi wspomnieniami.
Niczego nie będziesz pamiętać.
Sama zdecyduj. Szeptacz czy Czyściciel Umysłów?
- Przepraszam, tam nie wolno. - Musimy porozmawiać.
Teraz.
- Próbowałem ją... - Nie szkodzi.
Spodziewałem się jej.
Dlatego zaprosiłem Jean Pierre'a.
Twoje ulubione. Crepe Suzette.
Ze świeżych mandarynek. Proszę.
Rozumiem, że jesteś krewnym pana Benedicta.
Starałam się to uszanować.
Próbowałam i udało mi się zachować uprzejmość.
Ale już nie. Nie po tym, co mu zrobiłeś!
Uwolniłem go od nieustannego niepokoju egzystencjalnego.
Skoro ci to przeszkadza…
Dziękuję, Jean Pierre.
Zrobimy tak.
Po pierwsze, odwrócisz to, co mu zrobiłeś.
Po drugie, zapewnisz nam bezpieczne opuszczenie
tego miejsca.
Jeśli nie spełnisz obu warunków,
będę zmuszona uciec się do bardziej drastycznych metod.
Taktyk, o których nie wolno mówić głośno.
Czuj się ostrzeżony.
Oskarżam cię.
Jean Pierre! Jesteś magikiem. Od stóp do głów.
Powinnaś tego spróbować.
Nie jestem głodna.
Zastanawiałaś się, co byś osiągnęła,
gdybyś skupiła się na pozytywach?
Nie rób tego. Nie nabiorę się.
Nosisz w sobie ogromny ból. Prawda?
Mówię to z otwartym sercem.
Podłączyłaś się do mojego brata w czasie jego straconych lat
i zmarnowałaś swój potencjał.
Pomimo lojalności, geniuszu i potu,
jakie włożyłaś w służbę jemu,
mimo tego wszystkiego...
dopóki należysz do jego organizacji,
zawsze będziesz tylko tym, co określa twoje imię.
„Numerem Dwa”.
Niektórzy mówią, że imię określa nasz los.
Dlatego ja zmieniłem swoje.
Nicholas jest teraz szczęśliwy.
Nie to się liczy?
To nie jest prawdziwe szczęście.
Tylko sztuczne. Bezmyślne, płytkie.
Znów negatywizm.
Wiesz, skąd to wiem? Czysta radość wywołuje narkolepsję.
Od twojej przemiany nie miał epizodu.
Mój brat jest na tyle mądry, by samemu decydować.
Jeśli naprawdę chce odejść, spełnię jego prośbę.
Ale jestem pewien, że zechce zostać.
I mam nadzieję, że ty też.
Po południu organizujemy warsztaty w Wielkiej Sali.
Chciałbym cię tam zobaczyć.
- Powiem to. Tęsknię za nią. - Ja też.
Okropna współlokatorka. Dobra przyjaciółka.
W sytuacji kryzysowej.
Ludzie, to Konstancja, pamiętacie?
Nie zdziwiłbym się, gdyby już uciekła
i ruszyła do Burggrub.
W drogę.
Porwano ją przy jednym
z tych czterech przejazdów.
- Kurtyna nie przestanie porywać. - Tak.
Jak trzeba być mściwym, by porwać się na małe dziecko?
Walczyliście z nimi?
Przyszli, gdy spaliśmy. Wszyscy.
Nie wierzę, że kiedyś go podziwiałam.
Mój największy błąd.
Spójrzcie na mnie. Włożyłam całe serce w tę szkołę.
Byłam świetna, a nikogo to nie obchodzi.
Moje oceny są bezwartościowe.
Wyśmiał mnie każdy college.
Ale żyjesz jak w bajce. Grasz zawodowo. Daj spokój.
Półprofesjonalnie. „Gram” to przesada.
Kilka minut przy dobrym wyniku.
Ale to już nie ma znaczenia. Mam misję.
- Dzięki za pomoc. - Nie ma sprawy.
Nie wiem, co byśmy zrobili, gdybyś nie odebrała.
Znajdziemy waszą przyjaciółkę.
Potrzebowaliście przywódcy i oto jestem.
Nie możecie zawieść.
Drużyna nie potrzebuje tego sprzętu?
Pewnie tak.
Ale chyba podświadomie szukam konfrontacji.
Mój forhend jest szybszy niż Dubowej.
Zmierzyłam to. Ale siedzę na ławce?
Mam dość polityki.
Jeśli nie doceniają tego, co daję,
to może nie dostaną vana.
Co mnie uszczęśliwia?
Niewiele.
- Chodzenie spać? - Jesteś w więzieniu.
- Tak? - W więzieniu własnego umysłu.
To znaczy, że jesteś nie tylko więźniem, ale także strażnikiem.
Szczęście jest w tobie.
Musisz je tylko znaleźć.
Użyj radosnych soczewek i uwolnij je.
Jak miło.
Świetna robota. Naprawdę.
Inspirująca.
Wkrótce każdy z was, moi najlepsi i najbystrzejsi ambasadorowie,
nauczy się tej techniki.
I będziecie w stanie szerzyć radość naszej pracy
z osoby na osobę,
z wioski do wioski, z kraju do kraju.
Nikt nie zostanie poza naszą kochającą rodziną.
Dziękuję.
- Słyszałeś to? - Tak.
„Możliwość szerzenia”.
Szerzenia się wszędzie.
Ale wydajesz się być pełen optymizmu.
Nie jestem pełen optymizmu.
Kiwam głową. Uśmiecham się. Udaję.
Bycie w łaskach mojego brata mogłaby nam bardzo pomóc.
Najbardziej pomoże nam ucieczka.
Jesteś optymistyczny.
Działam pod przykrywką.
Tak mówisz, ale gdy jesteś z nim,
nie mam pewności!
Nicholasie. Cieszę się, że tu jesteś.
Oboje.
To przełomowe doświadczenie, Nathanielu.
Naprawdę? Słyszałem, że chcesz odejść.
Gdzie to słyszałeś?
Mogłem o tym wspomnieć wcześniej.
Będę szczery, Nathanielu.
Bycie tutaj jest...
niezwykłe.
Uczucie, które stworzyłeś, to coś więcej niż szczęście, to dopełnienie.
Moje serce jest znów całe. W końcu jesteśmy razem.
Nie zrezygnuję z tego.
Przynajmniej chyba nie cierpią.
Nie wiadomo.
Te puste miny mogą kryć...
- Nieskończoną otchłań przerażenia? - Albo pustkę. Kompletną nicość.
To jakaś reakcja alergiczna, prawda?
Spójrz na nich. Są całkowicie nieprzytomni.
Podobno wszyscy narzekali na sztywne szyje.
Wcześniej, zanim się wyłączyli.
To bardzo niepokojące.
Musimy powiadomić doktora Kurtynę.
Bo kilka osób się rozchorowało?
Dr Kurtyna jest zajęty. Nie możemy mu się narzucać.
Może być milion wytłumaczeń medycznych.
Powtarzasz to, ale według mojej opinii medycznej...
Potrzebuję nowego lekarza do tego lukratywnego zlecenia?
Nie.
NIEBEZPIECZEŃSTWO
Nie będziemy niczego nadawać.
Przeprowadzę kilka badań i zobaczę, co się dzieje
w tej twojej małej główce.
I proszę, nie próbuj niczego głupiego.
Nie nadajecie się na najemników.
Wasze przebrania są żałosne.
- Brakuje nam funduszy. - Skoro o tym mowa.
Mówiłam, muszę zrobić przelew między moimi kontami.
To zajmuje dzień lub dwa.
Mój bank robi przelewy tego samego dnia do każdego zakątka Europy.
Może nie ma banku.
Dostaniecie pieniądze.
Potrzebujesz pożyczki?
Wszelkie problemy finansowe, których wcale nie mam,
są warte mojej obecnej wolności.
Uwolnienie się od tego człowieka jest bezcenne.
Jesteśmy gotowi.
Witaj, Konstancjo.
Dobrze, że wróciłaś.
Widzę tu tylko błoto. Mnóstwo błota.
Pozwólcie, że spytam.
Kto wymyślił, że pojedziecie sami do Europy
i będziecie grać w podchody, by dotrzeć do porwanych przyjaciół?
Wszyscy tego chcieliśmy.
Sami zobaczycie, jak daleko zaprowadzi was solidarność.
Dobra, ruszajmy. Następny przejazd jest już niedaleko.
Ale nie sprawdziliśmy całego obszaru.
Tyle wystarczy.
- Czas nas goni. - Ona ma rację.
Z każdą godziną prawdopodobieństwo znalezienia
zaginionej osoby maleje.
Gąbek, nie możesz tak myśleć.
Stwierdzam tylko fakt.
Zamiast myśleć o najgorszym,
skupcie się na zlokalizowaniu i odzyskaniu obiektu.
- „Obiektu”? - Tak, obiektu.
Mówimy o Konstancji.
Staram się usunąć emocje z operacji.
Ta taktyka poprawia decyzyjność.
Coś w tym jest.
Chwileczkę.
Spójrzcie.
Ślady butów.
Tutaj musieli wysiąść.
To są odciski tenisówek,
jakie miały zawodniczki piłki wodnej.
Prowadzą do śladów opon.
Tu musieli załadować ją do samochodu.
Prawa opona ma cztery wyżłobienia, a lewa tylko trzy.
Dwie różne tylne opony.
Fatalna konserwacja.
MOŻE BYĆ DRUGI POCIĄG
Nigdy nie zmienia się jednej opony,
- chyba że jest zużyta - Tak.
Szukamy pojazdu
z inną tylną prawą oponą.
Koła i błotniki będą ubłocone.
To już coś.
Pewnie zostawili też ślady opon na drodze.
Pojedziemy za nimi do końca
i będziemy wypatrywać takiego auta.
Zgoda.
Z jakiego jest pani biura?
Międzynarodowe Biuro Naukowych Wag i Miar.
Sprzedała pani ostatnio klientowi Trentonium-99?
- Kilogram, tak? - Tak.
Pamiętam tę sprzedaż. Rzadki pierwiastek.
Niestety produkt nie sprostał międzynarodowym standardom.
- Co? - Kwestie czystości
albo nieczystości, jak pani woli.
Nie. Jesteśmy bardzo skrupulatni.
Czystość to podstawa w tym biznesie.
Proszę o rachunek.
Muszę zwolnić chemika. Urodził mu się syn. Jest rozkojarzony.
Nie ma potrzeby nikogo zwalniać.
Nie. Tylko w ten sposób możemy to naprawić.
Nie rozumie pani.
Wydaje mi się, że to nieuzasadniona skarga klienta.
I tak zwolnię chemika.
Powinien być bardziej czujny. Dla dobra dziecka.
Ale nikogo nie trzeba zwalniać.
Proszę.
RUE DES JARDINS 32, LA CELLE, 83170 FRANCJA
- Bez wątpienia. - Postawić go przed sądem.
Nie ukryje się przed nami.
Czekałam na to spotkanie, Konstancjo.
Gdzie czekałaś? W swoim grobie dla maszyn?
Już raz cię zniszczyłam.
Mówisz „porażka”, a ja słyszę „spróbuj ponownie”.
Jaki jest twój ulubiony kolor?
Śmiało. Nie powstrzymuj się.
Uwielbiam purpurę.
Powiesz „nie”, tak jak wcześniej.
Rozzłościsz się. Wpadniesz w spiralę śmierci.
Muszę zobaczyć, jak to zniszczysz.
Dzień dobry.
Jaki jest twój ulubiony kolor?
Mówisz „porażka”.
- A ja słyszę... - Proszę. Zniszczone.
Chcesz wymazania umysłu. Tego chcesz?
Nie mam nic przeciwko.
Zatem będziemy musieli zrobić to po staremu.
- Nie widać śladów opon. - Doskonale je widzę.
Tam! Ten niebieski. Stój.
- Spójrz na te koła. - Pokryte błotem.
Tylne opony są tej samej marki.
Przykro mi, ale to nie ten samochód.
Bądźmy realistami.
Szukamy igły w przysłowiowym stogu siana.
Będziemy szukać dalej.
Dopóki jej nie znajdziemy.
Kate, ona ma rację.
Może czas znaleźć komisariat. Pogodzić się z porażką.
Ludzie. Ktoś skręcił w tę ulicę.
Widzicie żłobienia w bieżniku?
Dwie różne opony.
To ten samochód.
Jedźmy.
Czytasz mi w myślach?
Co jest po drugiej stronie karty?
Widzę depresję wieku średniego.
Tracę cierpliwość.
Co widzisz?
Nie spiesz się.
Widzę załamaną, wściekłą osobę. Mieszka w piwnicy.
Obrażanie mnie w niczym ci nie pomoże, dziewczynko.
Spróbuj tego.
Jako dziecko...
Tak sobie wyobrażałaś przyszłość?
Zagrzebana? Pod ziemią?
Skup się na karcie.
Życie mogłoby być lepsze, nie?
Moje życie jest w porządku. Jestem o krok od zwycięstwa.
Może nie rozumiem tego słowa,
ale czy „dobrze” znaczy „bez przyjaciół i samotna”?
Nie masz pojęcia, o czym mówisz.
„Zhańbiona zawodowo”?
Dosyć!
Na pewno pojechali tędy?
Tam. To auto.
Chwila.
- Błoto? - Inne opony?
To musi być ten wóz.
Czemu zaparkowali na takim odludziu?
Może zmienili samochody.
Banał, ale skuteczny.
Albo to był ich cel.
Patrzcie.
Kamuflaż?
Tak.
Wygląda na starą piwnicę.
Zamknięte,
ale to mnie nie powstrzyma.
Kate, otwórz zamek.
Dzieci będą za dwie godziny.
Dość czasu, by zarezerwować pokoje,
załatwić samochód i zdążyć na ich przyjazd.
Panno Perumal, nie doceniłem pani.
Nie ty pierwszy.
I mów mi Dipika.
Dipika?
Nie wystarczy mu, że grupa oddanych wyznawców
czci każde jego słowo.
Nie spocznie, dopóki nie przekabaci wszystkich ludzi na tej planecie.
- Słuchasz mnie w ogóle? - Tak, oczywiście.
Słyszałem wszystko, co powiedziałaś.
- O rany. - Co? Ubrania?
Są wygodne, to wszystko.
Trzeba dotknąć tkaniny. Śmiało. Dotknij.
Miękka.
I przewiewna.
Pas jest wygodniejszy niż w tamtych ciasnych spodniach.
Czas na nasz ruch.
Mam plan, jak nas stąd wydostać.
To na pewno genialny plan, Numerze Dwa. Jak zawsze.
Ale nie mogę zostawić mojego brata.
Widziałaś go tam.
W końcu mi zaufał. Słucha mnie.
To wiele znaczy.
Po pierwsze, nigdy go nie zmienisz.
Po drugie, nie musisz zostawiać brata.
Pójdzie z nami.
Nigdy się na to nie zgodzi.
Nie będzie musiał.
- Porwiemy go. - Co?
Tylko tak zniszczymy jego działalność.
Zabranie Kurtyny od wyznawców
będzie jak odcięcie głowy wężowi czy tapirowi.
To niezwykle obrazowe.
Zwierzak będzie się trząsł w paroksyzmie śmierci.
Krew odpłynie z jego serca,
- aż przestanie bić. - Proszę, dosyć.
Dobra wiadomość jest taka, że będziecie razem przez cały ten czas.
- Ramię w ramię. - To mi się podoba.
Konstancjo?
Dość wymówek. To twoje życie. Weź za nie odpowiedzialność.
- Próbowałam. - To za mało.
Konstancjo!
- Nic ci nie jest? - Zrobiła ci krzywdę?
To ona cierpi.
Nic mi nie jest.
To wilgotne powietrze pogarsza moje alergie.
Chodź. Wyciągniemy cię stąd.
Nikt nigdzie nie idzie.
Zatrzymajcie ich.
Czas odpalić Czyściciela Umysłów.
Napisy: Anna Jasiewicz